Page 121 - 7.turkiye_cevre_durum_raporu-20251219134410
P. 121

Atmosferdeki sera gazlarının gelen güneş ışınımına karşı geçirgen, buna karşılık geri salınan uzun
               dalgalı yer ışınımına karşı çok daha az geçirgen olması nedeniyle, yerkürenin beklenenden daha
               fazla ısınmasını sağlayan ve ısı dengesini düzenleyen doğal süreç doğal sera etkisi olarak adlan-
               dırılır.

               Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi (BMİDÇS) ve onun Kyoto Protokolü (KP)
               başlıca altı sera gazının (CO , CH , N O, Hidrofluorokarbonlar-HFC, Perfluorokarbonlar-PFC ve Sül-
                                        2   4  2
               fürheksafluorid-SF ), kontrol altına alınmasını öngörmektedir. Stratosferdeki ozon tabakasının
                                6
               incelmesine neden olan Kloroflorokarbonlar-CFC ve Hidrokloroflorokarbonlar- HCFC ise Mont-
               real Protokolü’nce kontrol altına alınmaktadır.

               İklim değişikliği ile mücadelede; ön plana çıkan temel politika ve önlemler; enerji, ulaşım, endüst-
               riyel işlemler, tarım, atık ve arazi kullanımı ve ormancılık sektörlerinde yoğunlaşmaktadır.




               B.1. Genel İklim Verileri

               B.1.1 Türkiye’nin Yağış Dağılımı

               Türkiye geneli yıllık ortalama alansal yağış miktarı 573 mm’dir (1991-2020). Uzun yıllar ortalama-
               larına göre ülkemizde en yüksek yağışlar Doğu Karadeniz Bölgesi Rize ve Artvin kıyılarında 1.600
               mm üzerinde gerçekleşirken, en düşük yağışlar İç Anadolu’nun orta kesimleri ile Şanlıurfa, Ağrı ve
               Iğdır çevrelerinde gözlenmektedir (Harita 8).

               Türkiye genelinde yıllık yağışlar düzensizlik gösterir, bazı yıllar normalinin altında bazı yıllar üze-
               rinde gerçekleşir. 2008 yılı 1974 yılından günümüze kadar görülen en kurak yıl (452 mm) olurken,
               bir sonraki yıl ise 1974 yılından bu yana görülen en yağışlı yıl olmuştur (728 mm) (Grafik 14).

               Bölgesel yağışlarda ülkemizde en fazla yağışı Karadeniz, en az yağışı İç Anadolu Bölgesi almakta-
               dır. Marmara, Ege, Akdeniz ve Karadeniz bölgelerinin yıllık yağış normalleri 600 mm üzerindey-
               ken, İç Anadolu Bölgesi’nde 402 mm civarında inmektedir (Grafik 14).

                Grafik 14   Türkiye Alansal Yağış Normalleri (1991–2020) (Meteoroloji Genel Müdürlüğü (MGM), 2024)

                                             TÜRKİYE GENELİ YILLIK ALANSAL YAĞIŞLAR
                                                                   728
                    700                                                                 659
                          608      601  637  624  642  625  620       646  605  627                 642
                    600          587               581    584  568             567  575  587  585
                            553  523        514  530    558    551                              525
                    500                                          452         483      503    500  504
                  Yağış [mm]  400


                    300

                    200

                    100
                       0
                         1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023


                                                 Yağış Miktarı
                                                 Normal (1991-2020): 573.4 mm

          120
   116   117   118   119   120   121   122   123   124   125   126